Delen     Populaire blogs     Volgende blog Ľ
Blog maken     Inloggen
_
Cookies op 50plusser.nl

50plusser maakt gebruik van cookies en daarmee vergelijkbare technieken. 50plusser gebruikt functionele en analytische cookies om u een optimale bezoekerservaring te bieden. Bovendien plaatsen derde partijen tracking cookies om u gepersonaliseerde advertenties te tonen en om buiten de website van 50plusser relevante aanbiedingen van 50plusser te doen. Ook worden er tracking cookies geplaatst door social media-netwerken.
Door op Akkoord te klikken gaat u hiermee akkoord.

Akkoord
 
Geen cookies


Klik hier voor meer informatie.
A blind horse lodge
Genadebrood dieren
_
Home__Weblog__Prikbord__Fotoblog__Videoblog__Foto's__Links__Gastenboek__Vrienden__Zoeken__Tip__Login
_

Welkom op mijn Weblog


Lodge voor wegwerp / gehandicapte dieren



Mijn Profiel

UniqueColour
Ik ben nu offline

• Mijn profiel
• Privť bericht sturen
• Als vriend toevoegen

Toevoegen als weblog vriend



Zoeken in Google
_



CategorieŽn Overzicht




Laatste Weblog artikelen

Bij Maya in Afrika
22 oktober 2016 23:33

Naar mijn zus in Afrika!
07 juli 2016 18:33

Lang geleden............
20 april 2016 21:20

Rooie Rakker
10 september 2015 19:51

Geen Snoer Meer
30 juli 2015 17:20




Fotoboeken


Schapen en geiten (12)
_
In memoriam (35)
_

Katten (35)
_
Van alles en nog wat. (10)
_

Papagaai (9)
_
Paarden (30)
_



Weblog Vrienden


Hera
Van: hera

Bennekesblogje
Van: Benneke

Redsblog
Van: redone

Piekersels
Van: ChilaE

Koken kunst kouten
Van: wenny-m

Ben en alie mulder
Van: benenalie

Mijmeringen
Van: Ofsen

Blauwvinger
Van: amida

Leuke dingen
Van: tteun

Bie wotterkaant
Van: Gribou---Greet

Apie is er nog
Van: kortekee




Gastenboek berichten

GerardS
02 januari 2016 12:46
_
Ook op deze wijze wil ik je feliciteren met je verjaardag vandaag en maal er vooral een fijne dag van.

RheaB
02 januari 2015 21:20
_
Lijdia Van harte gefeliciteerd met je verjaardag Groetjes van RheaB

Ria redsblog
02 januari 2015 21:11
_
Lijdia van harte gefeliciteerd met je verjaardag!!!!




Watskeburt Op 50plusser.nl

Door redone om 06:39
_
Redone Online

Door redone om 06:38
_
Redone Online

Door Tympaan om 06:36
_
Nieuwe Forum reactie geplaatst

Door Loezie om 06:34
_
Nieuwe Forum reactie geplaatst

Door fonzie om 06:34
_
Fonzie Online

Door Loezie om 06:32
_
Nieuwe Forum reactie geplaatst

Door ruudriekje om 06:31
_
Ruudriekje Online

Door fraagis om 06:29
_
Fraagis Online





_

Andere artikelen



Ziekenhuis deel 2

Het onderstaande stukje heb ik gekopieerd, als "dagboek" voor mezelf.
Eigenlijk mis ik mijn dagboek wel. Hetr was vol en toen ben ik overgestapt op internet, maar toch is bladeren in een volgeschreven dagboek, met plaatjes, hondenharen en veertjes van overleven of pasgeboren dieren anders.

Het ziekenhuis was echt een belevenis op zich voor mij.


Hoe gek het ook klinkt; ik wilde niet naar huis! Zo kan ik heel slecht tegen plotselinge veranderingen. Ik miste mijn dieren natuurlijk heel erg, maar mijn vriend zorgde goed voor ze en dan is het fijn, even die zorg niet op mijn schouders te hebben. Van mijn arts mocht ik blijven tot na de Pasen, maar de chefarts beslistte anders en ik moest naar huis op Goede Vrijdag. De avond daarvoor, toen ik dat hoorde, was ik heel erg van streek { zelf begrijp ik het ook niet }. Maar achteraf had het een "doel".
Melanie, één van de verpleegsters had jaren in de psychiatrie gewerkt en zij had die reactie ook wel verwacht van mij. Ze gaf me druppels die goed hielpen en een "aanval" konden voorkomen. Soms sla ik dan helemaal door en dat gebeurde nu niet. Dat middel ga ik dus morgen gelijk vragen bij een huisarts, want mijn eigen medicijnen helpen dan niet.

Vandaag schijnt de zon en ik kom weer langzaam in mijn ritme. Het is weer fijn om thuis te zijn.
Zaterdagavond ben ik naar Rosi, mijn kamergenootje toe gegaan en samen zijn we voor controle en nieuwe verbanden naar het ziekenhuis geweest; een beetje "ontwennen".
Morgen weer naar het ziekenhuis voor een nieuw verband. Ben benieuwd hoe lang het duurt voor alles weer dicht is en aan elkaar gegroeid. Dan kunnen we gaan zwemmen én weer paardrijden............

Ik heb er weer zin in.

En ook de binding met het dorp is sterker geworden. Buurvrouwen die mij bezochten in het ziekenhuis met lieve cadeautjes; mail in mijn postvak toen ik weer thuis was.
Een mooi boeket op mijn kastje in het ziekenhuis, van de rijvereniging, die ik had laten weten, dat ik niet mee kon helpen op de paardenmarkt, deze keer.
Dan vraag ik mezelf af, waarom ik depressief ben. Ik heb er totaal geen reden voor.

Mijn dagboek;

Het was een lange winter. Met heel veel sneeuw. Ik heb dus enorm genoten. Maar het sneeuwruimen viel me erg zwaar. Eigenlijk vond ik het ook niet normaal, dat ze de weg schoven en daardoor een enorme berg voor mijn oprit schoven, die ik met mijn schop en sneeuwschuif weg moest ruimen.

Dan is drie maanden alleen erg lang. Oververmoeid. En dus ziek. Griep. En ik was lange tijd niet zó ziek geweest. Gelukkig had ik hooi genoeg en konden de paarden zichzelf bedienen. Met de honden speelde ik Sinterklaasje, want verder dan droogvoer in de rondte strooien kwam ik niet. Gelukkig kwam Hiltrud de resten brengen van het dorpsfeest en druppels voor keelijnen pillen voor de hoest ; had ik genoeg in huis. Met aconitum en paracetamol kwam ik er weer bovenop.

Het werk had zich lekker opgestapeld. Eenmaal een beetje beter, ging ik weer aan de slag. En toen sloeg het "noodlot" toe, wat in dit geval Anne-Mae heette. Zij en Luna zijn zo ontzettend jaloers en besloten dit uit te vechten, dicht in mijn buurt, want ik ben de oorzaak van gevechten; beide willen hun moeder voor zich alleen. Het was nog veel werk om ze uit elkaar te halen. Maar de aanhouder wint en in dit geval was ik dat. Ze zagen er rustig uit toen ik hen weer losliet, maar dat was schijn, want Anne-Mae vloog Luna weer aan. Ze was zó boos en rukte en schudde, met haar tanden stevig in het vlees van haar tegenstander. Er was één foutje en dat was ik, want ik zat er namelijk tussen. Pas toen ik dit heel duidelijk liet blijken, liet ze los. Mijn fleece broek was niet kapot, maar er kwam wél bloed. Twee gaatjes in mijn been. aan de binnenkant van mijn knie. Uitbruisen en een verband met rivanol zou zeker het euvel verhelpen. Dacht ik........ Maar zonder antibiotica, werd mijn been dikker en dikker. Uiteindelijk kwam de viezigheid uit het onderste gat, als ik het bovenste spoelde. "Dit gaat fout", dacht ik bij mezelf, maar hóe kon ik weg, om naar een arts te gaan. Inmiddels had ik zoveel pijn, dat ik mijn been niet meer kon buigen; laat staan autorijden en wát moest ik met de dieren??

Na drie maanden dook mijn vriend weer op en ik ben naar de hulppost gegaan van het ziekenhuis. Daar moest ik meteen blijven. De behandelend arts, dr Filatov wilde eigenlijk het abces opensnijden, de volgende dag, maar de chefarts, die mee op visite kwam, wilde het nog even aankijken. Met drie keer per dag een infuus met antibiotica en schone verbanden dacht hij het onder de knie { hoe toepasselik in dit geval!} te krijgen. Maar het ging niet beter en niet slechter. Door de stess die deze toestand met zich meebracht, besloot ik naar huis te gaan en pakte al mijn spullen in. Alles stond klaar om zo weg te gaan. Maar een stemmetje in mijn achterhoofd zei me, dat dit erg dom zou zijn. Dr Filatov kwam de andere dag op de de kamer en vroeg hoe het met de honden ging. "Geen idee" zei ik. "O', ik dacht dat je thuis geweest was", zei hij. De verpleging had mijn voorstel dus gezien en doorgegeven.

Dus ging ik toch onder narcose en ik had verwacht dat ze de boel zouden schoonmaken; een nieuwe wondrand maken en dan met drain, weer dichtnaaien. Het was schrikken, toen ik de andere dag één groot diep gat zag, waar iedere dag nieuwe gazen in verdwenen met een brandende oplossing van iets, wat de wond nat moest houden. Natuurlijk groeit zoiets vanzelf van binnenuit weer dicht, maar "mooi" zal het nooit worden. Ze willen wel, als alles geheeld is een nieuwe snee maken en mooi dichthechten, maar wie ziet mijn knieën? En ik hoef toch niet op de catwalk?

16 Maart ging ik naar het ziekenhuis en nu, 2 april ben ik weer thuis. Volgepompt met antibiotica per infuus. en dat was nog het ergste, want ik kreeg 12 keer een nieuwe canule. Hoe ze het voor elkaar kregen weet ik niet, maar één keer kwam er een arts en die moest me 5 keer prikken, om een ader aan te boren. Op de gekste plekken heb ik dus die dingen gehad; in de holte van mijn ellebogen en in mijn polsen, zodat je je gewricht niet kunt buigen. Nooit geweten dat die dingen zo'n pijn konden doen, verstopt konden gaan en konden branden als de hel.

Een ervaring én twee nieuwe vriendinnen rijker, ging ik dus naar huis. Het eten was goed. Het personeel zó lief. De artsen zó aardig, hoewel ik hun prik-kunst niet kon waarderen........Met mijn kamergenoten had ik het ontzettend getroffen. De eerste was een Russische vrouw, van mijn leeftijd, Valentina die al een aantal jaren in Duitsland woonde en een curcus Duits had gedaan. We hebben dus heel veel gebabbeld en we wisselden adressen uit. Ik miste haar echt, toen zij naar huis mocht. Maar na een dag en nacht alleen, kwam er een andere patiënt. In de verte heb ik daar iets van mee gekregen, want door de plotselinge verandering en het alleen op de kamer zijn en de angst voor een andere kamergenote met wie ik het niet zou kunnen vinden, kon ik slecht aan en had 3 keer een slaappil ingenomen, om niet over de rooie te gaan. Maar ook zij was heel erg aardig. We deden alles in twee-pak; de operatie; de canules; de infusen en de spuiten voor trombose, waar we vreselijke bloeduitstortingen van kregen op onze buiken. Hóe ze dat voor elkaar kregen weten we nog niet, want als we het zelf in onze benen deden, hadden we géén blauwe plekken. En we maakten er grapjes over en hadden heel veel plezier samen.

Opeens had ik een "borderline-aanval". Mijn auto had al in februari gekeurd moeten zijn. Mijn vriend had hem een keer mee naar Holland genomen en ik had gevraagd of hij hem naar Gerard wilde brengen, om het na te kijken, met de bedoeling hem hier te laten keuren en meteen over te zetten. Ik rij nu al twee jaar rond met Nederlandse kentekenplaten, terwijl dit niet mag........ En ik heb geen adres hier, die mijn auto nakijkt voor een redelijk bedrag en het geld ontbreekt voor een garage en nieuwe nummerplaten en een keuring hier. Mijn vriend wéét dat, maar hij kwam steeds naar het ziekenhuis met mijn auto; terwijl hij zijn eigen auto heeft, maar die zit vol rotzooi en het zal hem een rotzorg zijn als er rottigheid komt, als hij gecontroleerd wordt door de politie; de auto staat op mijn naam, dus zijn ook de gevolgen voor mij. Mijn arts stelde voor me naar een ander ziekenhuis te brengen, waar ze een psychiatrische afdeling hebben, maar dat wilde ik niet. Toen heeft hij iets gespoten en ik kreeg een infuus met iets, waar ik van zou gaan slapen en werd naar de intensive care gebracht. Doezelig was ik wel, maar slapen kon ik niet. Gelukkig kwam er een noodgeval en moest ik terug naar mijn "eigen" kamer en kamergenootje Rosie. Ze had een cadeautje voor me gekocht; een hartje en kaarenhouder, om een kaarsje voor iemand te branden; zodat ik ook altijd aan haar zou denken als ik dat zou doen. Niemand had verwacht dat ik opeens zo om kon slaan. Eigenlijk kon een verpleegster, Melanie niet geloven dat ik borderliner was. Zij heeft jaren in de psychiatrie gewerkt. Zij wist oook dat mijn medicijnen dooar niet voor geschikt waren én ook niet die medicijnene die ik ooit van een psychiater hier had gekregen. Zij gaf me de avond voor dat we naar huis zouden gaan iets, wat wél hielp en ik kreeg nog twee bekertjes mee voor thuis. Ze heeft opgeschreven wat het is en daarmee ga ik hier naar een huisarts en haal dat in de apotheek. Ik kan hier de stress niet meer aan. Van dr. Filatov had ik mogen blijven tot na de pasen, maar dat vond de chefarts niet goed en dat was voor mij niet te verteren, want er was nog een fysio voor mij gepland en die dag had ik "les" gehad van een fysiotherapeute om met mijn krukken te lopen en trappen te nemen mét krukken en ik kreeg om de dag fysiotherapie en dat was ook weer afgesproken. Hij vond het heel vervelend om het te zeggen, maar kon daar ook niks aan doen. Melanie had verwacht dat ik met deze plotselinge verandering niet om zou kunnen gaan en gaf me dus een drankje wat wél hielp en een aanval voorkwam, want ik was behoorlijk in de war en kon niet stoppen met huilen...........Dat wil ik dus hebben, ondanks dat mijn huisarts zegt dat het heel goed met mij gaat, op de medicijnen die ik nu heb. Het is een heel raar gevoel, dat je niet naar huis wilt en toch de dieren zo mist.

Morgenavond ga ik naar Rosie toe, want ook zij mocht vandaag naar huis { alles in dubbel-pak} en als onze wonden dicht zijn, gaan we samen zwemmen op donderdag middag. We hebben samen gehuild en gelachen; vooral heel veel gelachen en dat zal ik echt missen. Net zoals de douche en de tv. En de koffiemachine, waar je voor een euro een heerlijke beker cappucino uit kon toveren.

Het dagelijks leven gaat weer beginnen. ik was er eens even lekker tussenuit.

Iemand van de Sociale hulp kwam langs met info hóe ik mijn ziekenverzekering om kan zetten van een Nederlandse naar een Duitse. Dan heb ik hier een huisarts en kan ik psychische hulp gaan zoeken, die mij kan begeleiden met mijn "problemen"

Als borderliner kan ik slecht omgaan met vriendelijkheid en hartelijkheid; dan brokkelt mijn muur een beetje af en als er dan maar iets gebeurt wat mij uit evenwicht brengt, metsel ik de muur nog steviger dicht. Ik ken het zo goed van mijn eigen moeder, die ik nooit heb begrepen. En ik wil er de moeite voor doen, om een fjneer leven te leiden/lijden, dan zij. Maar zonder hulp, lukt dat niet en hulp heeft mijn moeder nooiot gehad en had dat ook nooit geaccepteerd, want heel de wereld was gek, behalve zij. Ik weet beter. En ik schaam me er zo voor en eigenlijk wil ik morgen helemaal niet terug, om het verband te wisselen in het ziekenhuis en mijn arts te zien, die gezien heeft hóe ik ben, als het niet goedgaat en weet dat ik van stress incontinentie in mijn bed had gepist op de intensive care, wat ik niet durfde zeggen en uren in mijn eigen pis lag. Ze vonden het helemaal niet erg en verschoonden mijn bed toen ze het zagen, maar ik schaamde me dood.

Melanie wist dat ik niet terug zou komen en had dat de arts verteld. Nu heb ik hem beloofd dat ik zondagmorgen tussen elf en twaalf zal komen, want dat kwam hij voor ons vertrek nog zeggen, dus ik moet. En voor mijn knie zal het ongetwijfelt het beste zijn!





Geplaatst op 05 april 2010 17:21 en 2336 keer bekeken



Deel dit artikel via:





_
R
eacties van leden


Je reactie
Naam   Gast
Reactie   
  _
Captcha_Beveiligingsvraag

Welk dier is dit?
_





_
Benenalie  
05 apr 2010 19:39
Ik wens je héél....veel beterschap!!
Knap....en sterk van je om de therapie elke keer
weer aan te gaan!
Je kan beter een gebroken been hebben dat....zien en snappen de
mensen!!

Gr Alie

Redone  
05 apr 2010 20:11
Hoi Lijdia, een heel verhaal, en ik hoop dat het allemaal goed komt met je!!
Veel sterkte! :grin:
_





_
UniqueColour  
05 apr 2010 20:46
Benenalie; dankjewel. Het is een moeilijke, maar volgens mij geen onbegaanbare weg.
Inderdaad; die knie kon iedereen zien en begrijpen!

Redone; ja, een heel verhaal en het komt allemaal helemaal goed!

Lieve groeten Lijdia

MHDE.1  
05 apr 2010 21:46
Hoi Lijda,

wat een verhaal joh.
Veel sterkte meid ! Goed dat je je therapie blijft volgen.

Gr Marianne
_





_
Grejo  
08 apr 2010 12:20
Een heel verhaal Lijdia, Ja met dierenbeten moet je altijd oppassen. Ook met eigen dieren. En voor borderline hoef je je niet te schamen. Je hebt er tenslotte niet om gevraagd. Het is soms heel moeilijk, mijn schoonzus heeft het ook en is soms ook erg opstandig. Nou sterkte met alles en hou je haaks. Mooie dag nog, groet van Grejo.

Hera  
08 apr 2010 19:16
Dag Lijdia, goh meid wat een verhaal. Is niet zo gek dat je schrijft dat "eigenlijk niet naar huis willen"vanuit het ziekenhuis. Dat overkomt veel mensen. Heb ik ook eens gehad, waarom dat wist ik niet, maar het werd mij wel uitgelegd: je voelt je beschermd... je kunt je helemaal "overgeven"aan de zorg etc.. Ik kan me er achteraf wel iets bij voorstellen!
Veel sterkte hè Lijdia!
_





_
UniqueColour  
18 apr 2010 21:39
Hoi Grejo.
Dit was wel een byzondere beet, geloof ik, want ik ben wel meer gebeten, maar dit wil maar niet beteren.....
Opstandig? Ja, dat kan ik ook opeens zijn. Bij mij liggen de zenuwen bloot, want ik kán overdreven reageren op negatieve én positieve dingen. Uitersten. Geen grijs; alleen zwart en wit. Emoties waar ik niet mee om kan gaan en vrijwel alles emotioneerd me; dus heb ik het hartstikke druk!

Ja; ik hou me haaks én taai! Dankjewel en lieve groet Lijdia


UniqueColour  
18 apr 2010 21:43
Hallo Hera.
Dank voor je lieve woorden.
Mij werd niks uitgelegd, maar dacht wel dat het zoiets was ja. Precies wat je zegt; je zo lekker overgeven aan de zorg. Volgens mij komen daarom ook die Wellness-centra als paddenstoelen uit de grond. Even helemaal geen zorg voor en over je eigen ding{en}, maar verzorgd worden.
Gelukkig gaat dat gevoel weer over, anders heb je echt een probleem....
LG Lijdia
_