Delen     Populaire blogs     Volgende blog Ľ
Blog maken     Inloggen
_
Cookies op 50plusser.nl

50plusser maakt gebruik van cookies en daarmee vergelijkbare technieken. 50plusser gebruikt functionele en analytische cookies om u een optimale bezoekerservaring te bieden. Bovendien plaatsen derde partijen tracking cookies om u gepersonaliseerde advertenties te tonen en om buiten de website van 50plusser relevante aanbiedingen van 50plusser te doen. Ook worden er tracking cookies geplaatst door social media-netwerken.
Door op Akkoord te klikken gaat u hiermee akkoord.

Akkoord
 
Geen cookies


Klik hier voor meer informatie.
A blind horse lodge
Genadebrood dieren
_
Home__Weblog__Prikbord__Fotoblog__Videoblog__Foto's__Links__Gastenboek__Vrienden__Zoeken__Tip__Login
_

Welkom op mijn Weblog


Lodge voor wegwerp / gehandicapte dieren



Mijn Profiel

UniqueColour
Ik ben nu offline

• Mijn profiel
• Privť bericht sturen
• Als vriend toevoegen

Toevoegen als weblog vriend



Zoeken in Google
_



CategorieŽn Overzicht




Laatste Weblog artikelen

Bij Maya in Afrika
22 oktober 2016 23:33

Naar mijn zus in Afrika!
07 juli 2016 18:33

Lang geleden............
20 april 2016 21:20

Rooie Rakker
10 september 2015 19:51

Geen Snoer Meer
30 juli 2015 17:20




Fotoboeken


Hangbuikzwijn-trio (13)
_
Paarden (30)
_

In memoriam (35)
_
Van alles en nog wat. (10)
_

Schapen en geiten (12)
_
Honden (21)
_



Weblog Vrienden


Hera
Van: hera

Bennekesblogje
Van: Benneke

Redsblog
Van: redone

Piekersels
Van: ChilaE

Koken kunst kouten
Van: wenny-m

Ben en alie mulder
Van: benenalie

Mijmeringen
Van: Ofsen

Blauwvinger
Van: amida

Leuke dingen
Van: tteun

Bie wotterkaant
Van: Gribou---Greet

Apie is er nog
Van: kortekee




Gastenboek berichten

GerardS
02 januari 2016 12:46
_
Ook op deze wijze wil ik je feliciteren met je verjaardag vandaag en maal er vooral een fijne dag van.

RheaB
02 januari 2015 21:20
_
Lijdia Van harte gefeliciteerd met je verjaardag Groetjes van RheaB

Ria redsblog
02 januari 2015 21:11
_
Lijdia van harte gefeliciteerd met je verjaardag!!!!




Watskeburt Op 50plusser.nl

Door peetieq om 07:05
_
Peetieq Online

Door Sanderina om 07:04
_
Nieuwe Reactie geplaatst

Door Rina2 om 07:03
_
Nieuwe Forum reactie geplaatst

Door Geertje935 om 07:03
_
Geertje935 Online

Door Geertje935 om 07:03
_
Geertje935 Online

Door ArnoudStevens om 07:00
_
ArnoudStevens Online

Door Nita123 om 07:00
_
Nita123 Online

Door tinekereinders om 06:59
_
Nieuwe Forum reactie geplaatst





_

Andere artikelen



De ziekte van Kahler.

Deze diagnose kreeg mijn vriend afgelopen zomer, op 11 juni en dat is toevallig zijn verjaardag, te horen, nadat hij al jaren loopt te shoppen bij artsen, omdat hij wilde weten, wáárom hj zich zo rot voelde.


Dit week-end is hij hier. Het gaat al 2,5 dagen goed met "de relatie".
Dat is wel anders geweest. Ik zat met mijn depressies, borderline, de dood van mijn ouders en nog veel meer problemen, die we hebben gehad, in de knoop en een vriend die niet meer te volgen was.
Nergens meer zin in. Hij verwaarloosde het huis. Zichzelf. Onze vriendschap; kortom alles.
Uiteindelijk kon ik het helemaal niet meer aan en "zat zo onder de pillen" dat ik ben weggegaan. Het was een vlucht.
Járen had ik voor zijn dieren gezorgd, waarvan ik zo hield, dat het ook de mijne waren.
De paarden heb ik gelijk meegenomen, ondanks dat hij er twee gekregen had van een nicht. Ik wist, dat hij er niet voor kon zorgen.
De honden heb ik later opgehaald, omdat hij niet alleen kon zijn. Hij was meestal bij mij en de honden alleen.

Hij was bij zijn zus, als hij niet bij mij was. En hij voelde zich steeds zieker. Zoveel onbegrip. Vaak weggestuurd met de mededeling; "U hebt een hart en de longen van een jonge vent!"en dat was ook zo. Maar hij voelde zich al half dood en begraven. Dan ga je tenslotte psychisch onderuit.
Pas toen hij in het ziekenhuis dreigde de hele boel te verbouwen, als hij weg moest en zó over de rooie ging dat er een psychiater aan te pas kwam, namen ze hem serieus.
Het werd uiteindelijk een botpunctie, toen ze echt niks konden vinden, behalve bloedarmoede.

Even is de grond dan onder je voeten weg, als je na járen die mededeling krijg. Het gaat nu redelijk met hem. En dus met ons.
We begrjipen elkaar weer en door hem ook psychisch te begeleiden met medicijnen kan hj alles weer een beetje op een rijtje zetten.
Hij is 65. Beter wordt hij niet meer en hóe lang nog, weten we ook niet.
We hebben altijd over de dood gepraat, alsof het ieder moment kon gebeuren; dat is realiteit. Een ongeluk of hart/herseninfarct kan ook ons overkomen en dan is het fijn, als je weet, wat de ander graag had gewild.
Nu komt het wel erg dichtbij. En we praten er nog net zo over.
Mijn beroep was ziekenverzorgster.
Toen ik mijn werk niet meer kon doen, was ik kapot. Lichamelijk en geestelijk. Je voelt je zo waardeloos. Gelukkig kon ik mijn "zorg" vootzetten op dieren en dat gaf veel voldoening. Ik was nog ergens voor nodig.

Vanavond hadden we het erover hóe hij het zich voorstelde en wat hij wilde, als het zover komt, dat hij echt verpleging nodig heeft. Hij is bang dat ik dat niet aankan.
Volgens mij geeft God je nooit meer draaglast dan draagkracht, maar ik kan niet in de toekomst kijken.
Het is hier zéker géén verpleeghuis, met al die dieren in huis.
Maar hij wil ook liever bij en tussen de dieren doodgaan, dan alleen tussen schone witte lakens, in een verpleeghuis, vr weg van alles wat hem lief is.
In gedachten hebben we de kamer al ingericht.
Ziekenhuisbed in een hoek, met een gezellig gordijn, zodat hij zich kan afzonderen.
De grote tafel eruit en een kleinere erin.
De papagaai zo dicht mogelijk bij hem, want dat zijn dikke maatjes en hij kan alles met haar doen. Ik wordt gedoogd en mag haar helpen, als ze in "nood" zit. Het is een vrouwtje.
AnneMae aan zijn voeteneind in bed; dat is haar vaste plekje.

Sommige mensen vinden het raar.
Hij weet hóe belangrijk dieren voor mij zijn en hj vindt het ook een rare gedachte, dat die dan weg moeten, omdat de zorg voor hem dan belangrijker is.
Dieren kun je inderdaad wegdoen, als een paar ouwe schoenen. Maa ik/wij hebben voor die dieren gekozen en zij niet voor ons. Ten tweede zijn dieren van de mens afhankelijk. Ze hebben geen keus, hebben niks in te brengen.
De meeste van mijn dieren, zijn al gedumpt door de mensen.
Bij de laatste adopties { Pedres, Luna de driebenige hond en Max een shetlander} was hij niet bij, maar vindt ook dat ik er goed aan heb gedaan ze te nemen.
Veel mensen staan er ook niet bij stil, maar óók een dier heeft recht op een afscheid.
Ooit ben ik gescheiden en door omstandigheden zijn mijn twee honden bij mijn ex gebleven.
George, mijn boxer, heeft tot zijn dood op mij gewacht en sprong in de stoel voor het raam, als hij dacht, dat hij het klikken van mijn hakjes hoorde. Ik heb járen niet nr zijn foto kunnen kijken, uit schuldgevoel. Ik had hem in de steek gelaten................
Het kon niet anders. Mijn ex-man was een homofiele pedofiel en heeft me het huis uitgeslagen, om daarna zjn neefjes uit te nodigen. Dat wist ik toen niet, maar kon door zijn gedrag géén regeling treffen om de honden nog te zien.
Ja; vanuit het raam, want ik kreeg een huis in de buurt en zag hem met ze wandelen; hij heeft heel goed voor ze gezorgd.

Wat een geluk, als je dan iemand treft, die dezelfde gedachten heeft over dieren!
Daar ben ik heel erg blij mee. Ik hoef nu niet te kiezen.

Heel vaak denk ik aan de ouders en kinderen van bv. Dutroux. Dát maakte me bijna gèk. Hoe moeten die ouders verder die zoiets hebben meegemaakt? Zij hadden niks te kiezen; soms zelfs niets niks om afscheid van te nemen.
Dieren zijn voor mij heel belangrijk en ik heb door mijn depressies bewust gekozen voor géén kinderen, want die hebben je altijd nodig; ook geestelijke ondersteuning.

Dan kom ik op een andere gedachte.
Beestachtig
Menselijk
Twee begrippen, die voor mij niet te begrijpen zijn.
Er is géén dier die zo beestachtig is als de mens. Wat de mens doet en bedenken kan, komt in geen dier zijn hoofd op.

Met de dood "voor ogen", komt ook het onderwerp < geloof > aan de orde.
Ik geloof.
Mijn vriend niet; ja in "iets". Voor hem hoeft die wederopstanding niet.
"Als er iets terug mag komen, laten het dan de dieren zijn, want dan komt het met de aarde ook wel weer goed" zegt hij altijd.
Maar ik hoop, dat ik erbij mag zijn.
Gewoon in vrede leven tussen alle dieren en met ekaar!
Geen dierenmishandeling meer. PETA en het WNF bestaan niet meer.
Daarmee geeft hij wel zijn dierenliefde aan en weet ik al vrijwel zeker, dat ik hem tot het laatst toe kan en mag verzorgen, tussen onze dieren.
En wát zullen zij mij weer tot troost zijn, als ik alleen verder moet.

Nee, ik ben er niet alleen voor de dieren.
Zij zijn er zéker ook voor mij.





Geplaatst op 10 november 2009 00:09 en 2127 keer bekeken



Deel dit artikel via:





_
R
eacties van leden


Je reactie
Naam   Gast
Reactie   
  _
Captcha_Beveiligingsvraag

Welk dier is dit?
_





_
BertusH.1  
21 nov 2009 11:29
Dag Unieke Kleur,

Ja het leven is soms maar moeilijk heh, wat je hier allemaal geschreven hebt is niet niks, ik ben 15 jaar hulverlener geweest in de verslavingszorg en weet dus wel het een en ander van borderline, het onbegrip hiervoor van mensen om je heen etc , psychoses en depressies. Van je afschrijven middels dit is heel goed en dieren zijn soms mensen en mensen beesten dat zie je goed, maar hierin positief voor jezelf blijven denken is het beste, een goed weekend, HGR, Bertus.

UniqueColour  
23 nov 2009 16:50
Ha BertusH,

dat is heel mooi en zinvol werk geweest Bertus. Maar ook zwaar, denk ik. Als je er tussenin zit, kig je wel begrip, hóe die mensen reageren, denken en doen.
Eigenlijk heb ik het meeste moeite, met mensen die het absoluut niet begrijpen en accepteren, ondanks dat ik mensen met wei ik goed omga, het uitleg. Vaak doe je dingen, die jezelf niet begrijpt, dus heeft een ander het recht om te weten, wáárom.
Sociaal kom je in een isolement, terwijl je zo graag contact hebt. Jammer is dat.
Ik heb een goed voorbeeld. Mijn moeder heb ik echt kapot zien gaan en haar "fouten" wil ik graag vermijden.
Wat heel positief was, is dat ik gekozen heb voor GEEN kinderen; die horen niet in het leven van een borderliner/zwartkijker.

Maar ik heb gelukkig heel veel humor en maak cynische grappen. Deze week zei mijn vriend tegen iemand die kaal is; "Jij kaal - ik Kahler" en dan denk ik dat hij zijn ziekte heeft geaccpteerd, anders maak je daar geen grappen over.

Dank voor je bezoek en reactie. LG, UC
_