Delen     Populaire blogs     Volgende blog Ľ
Blog maken     Inloggen
_
Cookies op 50plusser.nl

50plusser maakt gebruik van cookies en daarmee vergelijkbare technieken. 50plusser gebruikt functionele en analytische cookies om u een optimale bezoekerservaring te bieden. Bovendien plaatsen derde partijen tracking cookies om u gepersonaliseerde advertenties te tonen en om buiten de website van 50plusser relevante aanbiedingen van 50plusser te doen. Ook worden er tracking cookies geplaatst door social media-netwerken.
Door op Akkoord te klikken gaat u hiermee akkoord.

Akkoord
 
Geen cookies


Klik hier voor meer informatie.
A blind horse lodge
Genadebrood dieren
_
Home__Weblog__Prikbord__Fotoblog__Videoblog__Foto's__Links__Gastenboek__Vrienden__Zoeken__Tip__Login
_

Welkom op mijn Weblog


Lodge voor wegwerp / gehandicapte dieren



Mijn Profiel

UniqueColour
Ik ben nu offline

• Mijn profiel
• Privť bericht sturen
• Als vriend toevoegen

Toevoegen als weblog vriend



Zoeken in Google
_



CategorieŽn Overzicht




Laatste Weblog artikelen

Bij Maya in Afrika
22 oktober 2016 23:33

Naar mijn zus in Afrika!
07 juli 2016 18:33

Lang geleden............
20 april 2016 21:20

Rooie Rakker
10 september 2015 19:51

Geen Snoer Meer
30 juli 2015 17:20




Fotoboeken


Van alles en nog wat. (10)
_
Schapen en geiten (12)
_

Natuur (25)
_
Hangbuikzwijn-trio (13)
_

Paarden (30)
_
Katten (35)
_



Weblog Vrienden


Hera
Van: hera

Bennekesblogje
Van: Benneke

Redsblog
Van: redone

Piekersels
Van: ChilaE

Koken kunst kouten
Van: wenny-m

Ben en alie mulder
Van: benenalie

Mijmeringen
Van: Ofsen

Blauwvinger
Van: amida

Leuke dingen
Van: tteun

Bie wotterkaant
Van: Gribou---Greet

Apie is er nog
Van: kortekee




Gastenboek berichten

GerardS
02 januari 2016 12:46
_
Ook op deze wijze wil ik je feliciteren met je verjaardag vandaag en maal er vooral een fijne dag van.

RheaB
02 januari 2015 21:20
_
Lijdia Van harte gefeliciteerd met je verjaardag Groetjes van RheaB

Ria redsblog
02 januari 2015 21:11
_
Lijdia van harte gefeliciteerd met je verjaardag!!!!




Watskeburt Op 50plusser.nl

Door elvira om 07:09
_
Elvira Online

Door peetieq om 07:09
_
Peetieq Online

Door Rosalina42 om 07:08
_
Rosalina42 Online

Door Loezie om 07:08
_
Loezie Online

Door tinekereinders om 07:07
_
Tinekereinders Online

Door mellina om 07:06
_
Mellina Online

Door Lonnie om 07:05
_
Nieuwe Forum reactie geplaatst

Door Anneke145 om 07:04
_
Anneke145 Online





_

Andere artikelen



Uithuilen in de put en dan weer verder............

Omdat er een paar vragen bij de reacties waren van het vorige artikel, schrijf ik een vervolg verhaaltje.


Het is fijn om dingen van me af te schrijven. Ik doe het om terug te kunnen lezen, waarom iets iets foutgegaan. Ik ben dankbaaar voor de reacties, die soms mijn ogen openen om dingen in een ander perspectief te zien. Mensen die me een zonnstraal toewensen en weer moed inpraten.......

Wat is depressie? Prins Claus leed er ook aan. Alle geld voor de beste artsen en therapieën......maar toch. Zelf vond hij het de ergste kwaal die hij had, zei hij altijd in interviews. Hij sprak er opelijk over en dat bewonderde ik.

Zelf voel ik me al depressief zolang ik me iets kan herinneren. Ons gezin bestond uit 4 personen die niks met elkaar hadden. We woonden in een huis, wat ik nooit gezien heb als een THUIS. Er werd tegen maar niet met elkaar gepraat. Mijn moeder had altijd een pot zenuw-pillen in de kast. Zij was vaak overspannen en had allerlei kwalen. Volgens onze huisarts kwam dat allemaal van de zenuwen. Mijn vader verdiende het geld en daarmee was zijn aandeel aan de opvoeding gedaan. Mijn ouders praatten ook niet met elkaar.

Ik voelde me doodongelukkig en zocht mijn heil bij de dieren. Ik was vooral erg alleen en eenzaam. Ik was te dik en werd daarmee gepest. Ik was dom, vonden ze en omdat ik een kluns was met sport op school; ook nog eens lui! Dat geeft een kind een goed zelfbeeld...........

De situatie liep uit de hand en ik stal pillen van mijn moeder. Ik ging met mijn probleem naar een vervanger , van onze huisarts die op vakantie was. Ik wist dat mijn eigen dokter geen open oor voor mij zou hebben. Deze man hoorde mij aan en beloofde met mijn huisarts te praten en vond dat ik zéker hulp nodig had. Het enige wat daaruit kwam is dat ik verrot gescholden werd door onze huisarts. Hoe haalde ik het in mijn hoofd om dergelijke dingen te vertellen aan die man! Ook ik kreeg pillen mee. Seresta; dat hielp voor alles. Ik modderde verder en ging uiteindelijk het huis uit, op kamers. Ik kon het leven met geen mogelijkheid meer aan. Mijn enorme eenzaamheid. De depressies. Ik moest, maar durfde de straat niet meer op. Ik durfde geen winkel meer in. Ik had angst voor mensen. Ik begreep dat het verkeerd ging en melde me aan voor een jongeren paspoort. Zij schreven me een paar keer, maar ik ben nooit ergens geweest. Alleen de gedachte, dat ik ergens naartoe moest waar mensen waren, kneep mijn keel dicht. Ik zette steeds vaker het lege potje pillen in het raampje bij de dokter. Zijn vrouw vulde dat en er was totaal geen zicht op. Toen ik er meer dan 250 had, heb ik ze in één keer ingenomen. Ik heb nog gebeden om vergeving voor mijn actie, maar ik kon niet meer........

Mijn hospita wist wel dat het niet zo goed ging en zij heeft me eten gegeven. Ik weet daar niks meer van. Later heeft ze me in mijn braaksel gevonden en de dokter gebeld. Zo was ik opeens weer thuis en mijn moeder "waakte" bij mij. Dat vond de dokter toch het beste! Zie je wel, dat ik niet alleen kon zijn en dat thuis toch het beste was! Mijn klassenleraar zorgde ervoor dat ik in een kliniek kwam en uiteindelijk hulp zou krijgen.

Ik was een half jaar in de kliniek. Veel groepsgesprekken, waar ik nu nog de gevolgen van heb. Ik nam de problemen van de anderen ook mee op mijn schouders en werd nog ongelukkiger. Nu nog denk ik zovaak aan mijn medepatiënten en hoe zij hun leven verder hebben geleefd. Therapieën, waarvan ik nu nog het nut niet inzie.........maar ik kon lekker kleien, breien en mandjes vlechten! Ik werd verliefd op een medepatiënt. Zijn eerste vrouw was gestorven aan maagkanker. Hij was 24 jaar ouder dan ik. Maar hij gaf me aandacht! Ik ben met hem getrouwd geweest. Het was niet altijd even leuk. Zeker niet toen hij ging slaan. Het ergste vond ik dat ik het niet begreep..........Ik stelde voor om maar weg te gaan. Weer alleen. In die tijd waren mijn depressies zeker niet verdwenen, maar ik hield met antidepressiva redelijk het hoofd boven water. In die tijd had ik een geweldige huisarts.

In de tijd dat ik alleen was en in een constante depressie leefde, ontmoette ik weer iemand. Hij stond opeens voor de deur. Een kennis die ook gescheiden was. Ik was tot over mijn oren verliefd! Dat hij zoveel ruimte voor zichzelf nodig had, begreep ik, ook al werd ik er niet gelukkiger van. Ik deed de opleiding ziekenverzorging en had mijn werk, wat me totaal uitputte en mijn school en huiswerk. Hij ging uit tot in de morgen, op zaterdagnacht en had de voetbal........IK was naïef en wilde niet weten wat ik zag en hoorde.

In eén week zakte mijn wereldje in. Hij had een ander en dat al heel lang. Ik kwam in zijn huis en mijn kast was ingeruimd door een ander. Het bed met andere pantoffels eronder. Vreemde parfum en make-up in fde badkaemr. Ik geloofde mijn eigen ogen niet. En ik was bezig in een ander huis met behangen en verven, want hij moest door omstandigheden zijn huis verkopen. Ik geloofde alles wat hij zei........Mijn zwager belde op. Mijn ex was gestorven. Hij wilde met me praten. Mijn ex was opgepakt voor pedofilie. Hij had de kinderen van zijn schoonzusjes misbruikt en toe neen buurjongetje, wat het thuis vertelde. Ik moest dus wel weg en daarom sloeg hij me. De drang naar kinderen was hem te groot geworden.

Dit alles ging zelfs mijn verstand te boven en ik dreigde het te verliezen. Ik begreep het waarom niet en kwam nieyt alleen in een depressie, maar ik kon ook opeens niks meer. Enorme pijnen had ik. Ik liet patiënten vallen. Ik had dagen dat ik mijn bed niet uit kon. Zodra ik opstond ging ik van mijn stokje. Mijn benen weigerden dienst. Ik kwam bij mijn huisarts en die zei meteen; "fibromyalgie". Ik kon mijn werk niet meer doen. Ik had mijn diploma op zak en voelde me zó waardeloos. Ik had er zo mijn best op gedaan en was zo trots op mijn negens, een tien en de velen achten op de eindlijst. Uitgerangeerd..........

Ik was altijd oververmoeid en vewrsliep mijn vrije dagen vaak. Maar dit was extreem en dan die vreselijke pijn. Er begon een enorme zoektocht en ik werd overal weggewstuurd bij specialisten. Ik werd niet geloofd; ondanks dat mijn huisarts me geloofde. IUk was eewn aansteller en heb de meest vreemde dingen naar mijn hoofd gekregen van specialisten. Uiteindelijk kwam ik op eigen kosten bij een reumatologe in Utrecht. Zij stelde de diagnose fibromyalgie. Mijn klachten hadden een naam en ik wist wat ik ermee kon doen. Niks dus. Ik werd lid van de FES en probeerde verschillende therapieën uit, maar je moet ermee leren leven en omgaan; jezelf in acht nemen, daar waar het nodig is. Voor de omgeving een veel groter probleem dan voor degene die het betreft. Dat is een heel proces voor je het uiteindelijk accepteert........

Zo ontwikkelde ik een heel dossier. Ik modderde verder met allerlei verschillende pillen en uiteindelijk kwam ik in een toestand, dat niks meer hielp. Mijn ouders stierven binnen twee maanden na elkaar. Mijn vader had longkanker. Hij wilde niet terug naar huis en naar mijn moeder. Hij ging in een bejaardenhuis en wilde nog scheiden. Ik geloofde alle leugens die hij over mijn moeder vertelde. Ik belde mijn moeder en die zei dat ik haar dochter niet meer was. Dat had zij al zovaak gezegd en dat kwam vast wel weer goed...........maar dat kwam niet meer goed en ze stuurde mijn kerstkaart terug. Mijn vader stuurde me weg bij zijn sterfbed. Ik moest oprotten. Vooral ik. Ik begreep het nioet. We hadden hem al die tijd trouw bezocht en dingen meegenomen, want mijn moeder wilde zijn spullen niet afgeven.......

Ik werd byzonder agressief tegenover mijn huisarts. Ik kn niet meer en hij wilde mijn anti-depressiva niet aanpassen. Ik had Efexor. Dat was toen nog vrij nieuw. Ik had de hoogste dosis, maar dat was aangepast had iki gelezen in de bijsluiter. De dokter had die noiet gelezen en ik was in staat van moord...............hij keek toch maar even in de bijsluiter en ik kreeg meer, maar was toen al te ver weggegleden. Ik had aanvallen dat ik mezelf totaal niet meer onder kontrole had. Ik kreeg weer suïcide neigingen. Ik heb nooit meer een poing ondernomen, maar het gervoel dat je alleen nog maar dood wqilt, is niet zo prettig.... Ik kreeg na lang zeuren uiteindelijk pillen mee. Ik mocht er 4 nemen; dan zou ik snel in slaap zijn. Als bescherming voor mezelf, dat ik geen domme dingen zou doen. Ik zag dat als mijn enige uitweg. Die piilen kende ik nog vcan vroeger. Het waren dezelfdew als die mijn moeder had. Librium. Ik had ze in 10 en 25 miligram., Maar ze hielpen niet meer. En ik wilde alleen maar slapen. Ik nam er 10 van 25 mg en was na uren nog wakker. Dan sliep ik 4 uur en was wéer wakker. Ik was totaal gesloopt en wilde weer hulp.

De psychiater was aardig en ik sprak bepaalde dingen met hem af. De eerstvolgende keer dat ik mijn huisarts belde, hoorde ik van de assistente dat de psychater hen had geschreven dat ik naar een afkick-kliniek moest. Ik was medicijnverslaafde en zo'n leuke jonge vlotte vrouw moest maar eens afkicken. Mijn deprssies verzon ik wellicht ook en fibromyalgie zit vooral in je hoofd! Ik had volgens hem helemaal niks. Alleen een persoonlijkheidstoring. Welke, werd niet vermeld. Die arst heb ik een brief geschreven en ik ben er nooit meer geweest. Een kopie had ik aan mijn keuringsarts gescheven.

Ik ging op zoek via google wát een persoonlijkheidsstoring inhield. Ja; ik was theatraal. oor mijn omgeving moest ik leuk zijn en vooral de lolligste. Overdreven vrolijk en luid. Ik schrok van wat ik las en hoe gestoord mijn gedrag was.......Ik werd heel hard met mezelf geconfronteerd. Dat deed pijn, maar ik wist wat ik "fout" deed en kon er iets aan doen. Ook al is dat moeilijk.

Inmiddels was ook mijn woonsituatie onleefbaar geworden door een jaloerse buurvrouw. Ik stond twee keer voor de rechter. Eén keer in Den Bosch, achter gesloten deuren! Ik had de buurvrouw beledigd; zij had aangifte gedaan en wat zij opgaf als belediging, was nooit in mijn hoofd opgekomen om zoiets te zeggen. Ik was met mijn paard onderweg, toen ik haar tegen kwam. Zij kwam me tegemoet en ging aan mijn rechterzijde voorbij en knalde toen met haar zweep tegen mijn kuit en gelukkig niet tegen mijn paard, wat zo bang was voor de zweep. Het is een lang verhaal. Ik ging er helemaal onderdoor. Het hele cirkus van rechtzaken om zoies onbelangrijks. Ik pompte het steeds verder op en wilde mijn recht. Ik kon dit onrecht niet verdragen. Ik heb de boete nooit betaald, maar iest veel kostbaarders..........ik kon daar niet meer zijn en ik moest weg uit en van alles wat mij zo lief en dierbaar was. Brieven van advokaten dat ze de honden weg wilde hebben. Haar man, die me een paar keer van het ruiterpad reed met zijn auto; ik was er niet meer veilig. Andere buren waarmee ze ruzie had, zodat het in de krant kwam. Ik kon er niet meer tegen en ben toen op zoek gegaan naar iets ver weg en daarom zit ik nu in Duitsland.

Ik ben met de dieren vertrokken. Mijn huisarts was op de hoogde. ik ging hier in alle rust afkicken. Ik kon dat alleen; daar had ik die psychiater niet voor nodig! Er moest een tijdstip komen dat IK dat wilde; anders lukt het niet. Ik wilde een weg terug naar "normaal" leven. Ik zou zo nu en dan hier zijn en zo nu en dan in Nederland. Otto zou dan bij de dieren blijven. Maar Otto werd ziek. Heel ziek. Beenmergkanker. Maar dat wisten we niet. Hij heeft jaren gezocht naar zijn ziekte. Zo ziek en dan zeggen artsen dat hij niks mankeerde. Hij kon niet alleen zijn en raakte in een diepe depressie en belandde bvij zijn us op de bank. Ik was anderhalf jaar lang alleen. Hij zie dat ik maar een ander moest zoeken. Hij kon en wilde niet meer. Ik was afgeserveerd en beledigd. Ik zocht op internet en vond iemand. Die iemand moest door schulden zijn huis uit. Hij kwam bij mij in de boerderij. Dat was met kerst 2008. Hij had andere dingen voor dan ik en dat escaleerde op tweede kerstdag. Hij sloeg me neer. Sleepte me aan mijn haren mee de trap open gooide me toen op de grond, ging op de zitten en drukte eerst mijn keel en later mijn mond dicht. Hij liet me even los om te vragen wát ik eigenlijk voor had. Ik antwoorde dat ik de paarden wilde gaan voeren. Dat vond hij goed, maaar achtervolgde me en ik mocht niet weg! Halverwege het erf ben ik gevlucht. Een buurman ving me op. De politie kwam. Hij i uiteindelijk met zijn moeder, die op- bezoek was, naar Engeland vertrokken, waar mams woonde. Hij liet alles achter. Zo ook de tijdschriften, waarin buitenlandse vrouwen een man zoeken. Hij had verschillende doorgestreept. Bij sommige stond "bellen" of "mailen". Ik vond porno op mijn computer, die hij had gebruikt om werk te zoeken..............Dat jaar vierde ik de feestdagen alleen. Otto wist hier niks van, ook al hadden we nog contact. Na een paar vragen van hem, heb ik het dan toch verteld. Hij kwam naar Duitsland en vond het vreselijk dat hij me in de steek had gelaten met de dieren. In de zomer wist hij dan eindelijk dat hij kanker had en dat het een aflopende zaak was. Er volgde een tijd van ziekenhuis in en uit. Toen hij helemaal verlamd was, wilde hij in een verpleeghuis in Holland. Ze hadden hem therapie beloofd. Hij heeft het nooit gehad.

Ik werd heel erg met mezelf geconfronteerd nadat de internet vriend was vertrokken. Hij stuurde me nog mails met allerlei verwijten. Dat hij niet helemaal in orde was, was me wel duidelijk. Zijn eerste huwelijk duurde 8 dagen......... Maar kun je iemand alleen van alles de schuld geven? Ik stort me van de ene rottige situatie in de andere. Het overkomt me, maar waarom ??

Ik zeg vaak dingen, die mensen niet begrijpen. Ik voel dingen, die ik zelf niet begrijp. mijn belewvingswereld is anders dan die van mijn medemensen en ik begrijp hen vaak niet en zij mij niet. Ik ging weer op zoek via google. Ik begon een cursus voor depressieven; "geef kleur aan je leven" van het riagg en daar bleek ik de oplossing niet te kunnen vinden. Je leert er met depressies omgaan en wat je eraan kunt doen. Ik bleek andere problemen te hebben en wist niet waar die vandaan kwamen. Al googlend kwam ik bij borderline terecht. Ik herkende zoveel! Er waren meer mensen met die problemen en ook zij begrepen het zelf niet. Ik was een poosje op een borderline-forum, maar ook hiewr trok ik me de mopeilijkheden van de anderen teveel aan en heb me weer afgemeld. Zelfbescherming. De borderliner kan dus absoluut niet met emoties omgaan. Ook voor de betrokkene is het altijd weer een verrassing hoe gereageerd wordt. Eén ding staat vast; het is vooral hevig en onverwacht. Dat went nooit.

Acceptatie is al heel wat. Dat duurt lang, maar een keuze is er niet. Accepteren, maar begrijpen zal ik het nooit. Dat kan ik ook niet van de buitenwereld verlangen. Ik leef heel erg geïsoleerd. Ik was in mijn vorige dorp lid van de vrouwenvereniging. Ik had het na een tijdje verteld, zodat ze me een beetje konden begijpen, waarom ik "vreemd" kon reageren. Ik heb daar een paar keer een aanval gehad, dat ik de controle verloor in enorme stress-situaties. Otto was vaak de kluts kwijt en ik heb een keer de politie en de noodarts moeten bellen...........maar ik stond helemaal alleen toen ik de boel moest verhuizen, omdat Otto het huis had verkocht en verlamd raakte in de tijd dat het leeg moest zijn. Ik ben daar weggekeken als een melaatse en niemand stak een hand uit, toen ik met een aanhangertje en een huurauto mijn zaakjes verhuisde. Mensen uit het dorp hadden het huis gekocht. Zij haalden Otto terug uit het ziekenhuis nadat de noodarts hem had meegenomen in de nacht. Hij was panisch en onhandelbaar, omdat hij verlamd raakte en geen gevoel meer had. Ik moest hem die morgen daarvoor uit het ziekenhuis halen. Hij kon niet meer op zijn benen staan. Hij zat ik een rolstoel en ik kon hem met heel veel moeite op mijn bed, wat beneden stond krijgen..........Attila had zich weer vastgelegd in zijn stal. Hij had een ongeluk gehad en kopn vaker niet opstaan. Hij schopte heel zijn box in elkaar. Ik ben naar dfe kroeg gegan, waar de brandweer altijd op vrijdagavond bij elkaar kwam, voor hulp. Ze hebben me uitgelachen en toen ben ik uitgeflipt.........ik kreeg geen hulp. Toen ben ik gaan gillen. Ik heb zo hard gegild, dat God wel hulp moest sturen. Een vreemde kwam bij de buren vandaan en die hiepl mij om mijn paard weer op de been te krijgen. Voor Otto kwam de noodarts. Hij had een gezwel op zijn ruggemerg, wat voor de verlamming zorgde.

Ik vertel dit, niet omdat ik zielig ben of was. Het onbegrip vind ik het ergste en daarom heb ik, net als heel veel borderliners, moeite met kontacten. Mensen begrijpen het niet. IK kan niet met emoties omgaan, maar door wat ik meegemaakt heb, heb ik het wel beter onder controle. Ik ga alle mogelijke emotionele dingen uit de weg. Daarom reageer ik soms niet op dingen die op de club worden geschreven, omdat ik de juiste woorden niet kan vinden.

Het allerergste vind ik dat ik geen begrip had voor mijn eigen moeder. Als ik terugkijk, had zij alle gedrag van een borderliner en fibromyalgie. Haar kwalen en pijnen waren niet om aandacht te vragen. Alleen de aandoening had toen nog geen naam. Een huisarts die niet verder keek dan pillen........

en dat zit me van alles het meeste dwars. Ook ik heb jaren gevochten om te weten wát ik had en waarom. Pillen lossen niks op. Mijn verblijf in Duitland was zeker zonder stress, maar het is me gelukt om van de pillen af te komen. Buiten de anti depressiiva kan ik niet en mag ik ook niet. Maar het was wel fijn geweest als ik meer hulp had gehad en steun van een begeleidend arts. Ook hier heb ik weer een wonderbarlijke arts. Ik lag een keer aan het infuus, omdat ik zo de klusts kwijt was. Ik vertrouwde hem. Otto was net gestorven en ik wist helemaal nog niet of ik hier kon blijven wonen. Alle spullen stonden { en staan} nog in verhuiskartons.........ik kon toen even niet verder en ging op het spreekuur. Ik kreeg een donderpreek. Ik moest mijn zaakjes op een rijtje krijgen en mijn rommel eens opruimen; dan kwam alles goede en of ik nog een medisch probleem had, anders kon hij me niet verder helpen..............Ik heb totaal verdoofd mijn tas gepakt en weggegaan. Nee, ik heb geen medische problemen. Ik verzin het alleen maar; het is psychisch.





Geplaatst op 14 januari 2012 19:46 en 1222 keer bekeken



Deel dit artikel via:





_
R
eacties van leden


Je reactie
Naam   Gast
Reactie   
  _
Captcha_Beveiligingsvraag

Welk dier is dit?
_





_
Marianne.1  
14 jan 2012 21:39
Heb een stief kwartiertje zitten lezen en nee- jij bent zéker niet zielig. Je hebt een onfatsoenlijke hoop pech, ook aan artsen die hun vak niet verstaan, maar zielig? Je bent, je moet wel gruwelijk sterk zijn. Het is een beetje loze kreet geworden, maar het komt uit de grond van m'n hart: respect!

Benenalie  
14 jan 2012 22:22
Ik ben héél erg onder de indruk van jouw levensverhaal!
Ook ik heb ongelooflijk veel respect voor jou!
Zelf ben ik van mening dat psychisch ziek zijn wel degelijk een medisch probleem is.De ontbrekende hersenstofjes zorgen ervoor dat je niet kunt functioneren zonder de nodige hulp van deskundige medische zorg!
Ik wens je alle sterkte en kracht toe...
_





_
UniqueColour  
16 jan 2012 14:57
Marianne, dank voor je reactie en lieve woorden.
gewoon pech; dat denk ik ook, maar er zijn mensen die als pech aan de verkeerde kant van de wereld geboren zijn en zelfs geen eten hebben. Dan heb ik toch weer geluk?

Alie, ik weet dat jij zo denkt en ik denk heel vaak aan Bas, die door omstandigheden ook een ander mens is geworden en ik hoop zo dat hij de weg terug weer vindt.

Respect is voor ieder weer anders. Wat de ene respekteert, wordt door anderen vergruisd; mensen denken nu eenmaal verschillend en vaak komt het door onbegrip.

Lieve groet, Lijdia

Marianne.1  
16 jan 2012 19:39
En daar heb je dan weer helemaal gelijk in- er is pech en pech..
_





_
Fran  
16 jan 2012 23:19
Hallo Lijdia, je hele levensverhaal gelezen en ben er stil van. Hoeveel kan een mens meemaken? Mijn eerste reactie is dat je heel duidelijk en hoe zeg je zoiets , uh effe denken.........inlevend kunt schrijven. Het is bijna voelbaar. Je bent er natuurlijk altijd zelf bijgeweest als het om relatie of vriendschap ging,waarmee ik wil zeggen dat je keuzes hebt gemaakt iemand binnen te laten en te VER-TROUWEN. Je basis is wel heel erg zwaar voor je geweest zoals je zo duidelijk schrijft . Alle basisbehoeften van de mens , Zie piramide van Maslow heb je niet gekregen. Dat lijkt me nog het allerergste voor je vandaar ook die eenzaamheid denk ik met alle zware gevolgen van dien. Het is je niet voor de wind gegaan en bent duidelijk NIET GEHOORD. Hoe kan het zo lopen? Nu heb je me wel wat meer inzicht gegeven in borderline en depressiviteit. Dank je wel daarvoor. Er zijn niet echt mensen in je leven die je kon vertrouwen, ik dacht heel even dat Otto het was en misschien was hij ook wel de enige voor je die je begreep. Soms kunnen we ook niet begrijpen wat we voelen en hoe we doen. Dat lijkt wel zo,maar je geeft ook duidelijk aan dat je aanvallen had waarin totale controleverlies was, dat vind iedereen toch vrreselijk. Wel goed dat je op de vrouwenvereniging uitlegde wat er kon gebeuren. Het heeft je ook niet veel goeds gebracht destijds.Verder lijkt het me vreselijk om geïsoleerd te leven. Ik zou niet zonder mensen kunnen en willen, jij bent zo ...effe denken, beschadigd door 'mensen' dat het in mijn beleving 'geen mensen' zijn geweest. Geef het een naam als het zou moeten. Altijd op de vlucht voor? Had het met je dieren te maken dat mensen jou 'het leven' zuur maakte? Het kan toch niet zo zijn dat mensen je zo kunnen treiteren dat jij uiteindelijk iedere keer weer moest gaan. Doet er verder ook niet toe hoor , het is gebeurd en het is jouw verhaal. Ik wil nog benadrukken dat ik je schrijfstijl goed en duidelijk vind. Schrijf een boek en geef het UIT zou ik zeggen. Heb je dit nu zo uit de losse pols geschreven? Dat vind ik dan weer typerend voor jouw manier van schrijven, net alsof het allemaal weer bovenkomt bij je. Zo goed verwoord je dat. Voor de lezer heel goed te volgen , dat vind ik knap. Verder zeg je dat je niet met emoties overweg kunt . Bedoel je emoties van anderen of van jezelf? Je hebt ze wel degelijk lees ik uit je verhaal. Je bent een vrouw die heeeeeeeeeeeel veeeeeeeeeeeel op haar bordje heeft gekregen en heeeeeeeeeeeel veeeeeeeeeeeel beschadigingen heeft opgelopen. Dat vind ik heel erg voor je. Maar als jij in de spiegel kijkt en tussen jouw dieren zit besef dan dat je een vrouw bent om van te houden die ongelooflijk veel wilskracht heeft om hier boven uit te stijgen. Zorg goed voor je dieren en pluk de dag. Als het een dag niet zo gaat is het zo, neem het jezelf niet kwalijk. De andere dag kan alles weer anders zijn. Het ga je goed Lijdia en bedankt voor je levensverhaal, liefs Fran.
p.s. Ik stel wel wat vragen maar neem ze voor lief, het is goed zoals het is.